In een tijdperk waar we overspoeld worden door selfies en Instagramfoto’s, kun je jezelf de vraag stellen of het als amateurfotograaf nog wel de moeite loont om een website te houden. Geld verdienen interesseert me immers niet, en het zou ook bijzonder pretentieus zijn om mijn foto’s als waardevol of bovenmaats te catalogeren. De waarheid is dat ik mijn camera veel te vaak stof laat vergaren (lui is een woord dat je gerust met mij mag associëren).

Toch heeft deze website misschien nog enig nut. Voor mij is het een verzameling van momenten die de alledaagsheid als bij wonder deden verdwijnen. Herinneringen die mij prikkelen om fotografie niet op te geven, maar mij tegelijkertijd het besef van eenzaamheid opdringen. Al die uren die ik alleen spendeerde in een kamertje, gefrustreerd door de zoveelste hopeloze poging om een stuk fruit of een boek te fotograferen. De enige reden waarom ik fotografie toen niet voor bekeken hield, was het besef dat koppig volhouden heel af en toe tot een mooi beeld kan leiden. 

Ondertussen fotografeer ik liever mensen, wat een beetje vreemd is, gelet mijn afgrijzen voor de wijze hoe we met elkaar en met deze planeet omgaan. Maar er gaat een zekere aantrekkingskracht uit van het individu, een zekere schoonheid die ik in een blik of een pose kan vinden, iets ondoorgrondelijk vaak ook. Alleen jammer dat ik het talent noch de gedrevenheid bezit van een echte fotograaf, denk ik dan. Op dat punt ben ik zoals het leven zelf: zinloos, en vol fouten.